Rozdział 4

Światy równoległe

Powrót do domu i zaproszenie do nowej rzeczywistości

Wcześniej myślałam, że zostanę do końca tygodnia i polecę od razu do Warszawy. Bo Warszawa objawiła się już pierwszej nocy.

Ale nagle pojawiła się kolejna informacja: jeszcze przed Warszawą mam wrócić do domu.

Nie mogłam znaleźć dobrych połączeń. Ani takich, które pozwoliłyby zostać dłużej i polecieć potem do Warszawy, ani takich, które prowadziłyby prosto do domu.

Pojawiło się zamieszanie. Znowu proces.

Ale wiedziałam jedno:
mam lecieć.

W końcu znalazłam lot. Nie był idealny. To była długa podróż – od siódmej rano  do dwudziestej trzeciej. Jedna przesiadka w Mediolanie. Najpierw trzeba było jeszcze dojechać z Aberdeen do Edynburga.

To było już zupełnie inne doświadczenie.

I tak doleciałam do domu.

Położyłam się późno. Zasnęłam gdzieś w nocy. A rano otworzyłam oczy… w moim świecie.

W świecie, w którym wszystko na zewnątrz jest piękne.

Bo ludzie są piękni. I Życie również jest piękne na różne sposoby.

Tak naprawdę wszyscy są piękni. Tylko niektórzy zapomnieli wewnątrz, że są światłem – i dlatego projektują rzeczywistość poprzez brak.

A kiedy projektujesz poprzez brak, pojawia się brak wszystkiego.

• Brak miłości.
• Brak piękna.
• Brak zdrowia.
• Brak poczucia wartości.

Ludzie zaczynają żyć w takich holograficznych bańkach.

I dlatego, kiedy ja przechodziłam przez swoje procesy – czasami bardzo bolesne – uczyłam się, czym jest wchodzenie w nieswoje częstotliwości.

Branie na siebie cudzych historii. Próby uzdrawiania innych kosztem siebie.

Wiele istot światła przechodzi przez to samo.

Jakbyśmy sami sobie robili egzamin.

Pytanie brzmi:

W jaki sposób jeszcze oddajesz energię temu hologramowi?

Bo w ostatnich tygodniach zobaczyłam bardzo wyraźnie tę końcową fazę przed nową podróżą.

Informacja była we mnie zawsze, ale część mnie wciąż doświadczała pewnych historii.

One musiały zostać w pełni zobaczone, żeby mogły się domknąć.

Ale w tym ostatnim punkcie wszystko wydarzyło się już tylko przez miłość.

Wcześniej było procesowanie, zrozumienie kodów, różne energetyczne prace.

A teraz… gdziekolwiek jestem i z kimkolwiek się spotykam na tej trasie, obserwuję swoją podróż.

Zanurzam się coraz głębiej.

Dziś stoję na tej plaży.

Rozmawiałam rano z grupą. Sporo osób dołączyło. I w tej pięknej informacji przyszło bardzo jasno: spotkanie w Warszawie ma być właśnie w tę niedzielę.

Rzeczywistość od razu to potwierdziła.

Piękna Margaretta znalazła miejsce. Poczułam jej wsparcie. Jedna z istot, która od razu się odezwała – świetlista, gotowa do działania.

W świecie fizycznym wszystko zaczęło się organizować.

Po drodze oczywiście przyglądam się jeszcze, jak energia się układa. Czy grupa się potwierdza, czy nie. Jak rzeczywistość odpowiada na to zaproszenie.

Ale dzisiaj stoję tu – w słońcu, w cieple, na tej plaży – w zupełnie innej rzeczywistości.

Czasami myślę, że można by tworzyć całe seriale o tym, jak piękny jest świat, kiedy zaczynamy widzieć go z tego miejsca.

Bo to są światy równoległe.

Jeśli żyjesz przez umysł i programy, widzisz świat, który wydaje się przerażający. Świat, w którym ciągle trzeba coś naprawiać, rozwiązywać, kontrolować.

Ale jeśli jesteś tu – w sercu – nie ma niczego, co byłoby w oporze.

A kiedy nie ma oporu, nie ma naporu.

I wszystko płynie.

Dlatego dziś potwierdzam bardzo jasno:

Mamy wszystko przygotowane.

Ile istot przyjdzie – tyle przyjdzie.

Każdy poczuje zaproszenie.

Bo z poziomu, z którego teraz mówię, widzę jasno ten nowy świat, w którym możemy się rozpoznać.

W czasie rzeczywistym.

Bądź z nami, jeśli czujesz.

Bo to jest zaproszenie właśnie dla ciebie, kochanie.