Czy jesteś gotowa zakończyć pętlę toksycznych wzorców i relacji w hologramach trzeciego wymiaru?

Jeśli tak, zatrzymaj się na chwilę.

A ta informacja popłynie wprost do Twojego serca,
bo w Twoim sercu, w czasie rzeczywistym,
rozpoznasz, że wszystko to,
co iluzorycznie oddzielone od głębi Ciebie,
przestaje mieć znaczenie.

I kiedy przestajesz nadawać znaczenie myślom,
które chcą przesłonić piękno Twojej Istoty
i piękno tego świata,
przestajesz projektować siebie
poprzez filtry programów,
w oderwaniu od czegokolwiek.

A wszystko to, co wokół,
prowadziło jedynie do wnętrza,
aby rozpoznać, że każdy konflikt,
wszystko, co osadzone w czasie,
było zestawem programów, przekonań
i sztucznej tożsamości.

Kiedy pragniesz być naprawdę wolna,
w swoim sercu,
w swojej pięknej energii,
odkrywasz to,
czego szukałaś na zewnątrz.

Nikt nie potwierdzi Twojego piękna,
Twojej miłości,
jeśli nieustannie zaprzeczasz sobie,
kierując uwagę ku temu, co zewnętrzne,
tworząc konflikt i separację
poprzez identyfikację z opowieścią,
którą wciąż sobie opowiadasz.

Kiedy dostrzegasz pętlę,
w której powtarzasz słowa,
mechanicznie podążasz za reakcją
na to, co wydarza się na zewnątrz,
pozwalasz sobie zachować suwerenność.

I wtedy w Twojej przestrzeni
nie pojawia się już nic,
co zaprzecza temu, co nieopisane.
Temu źródłu,
które nieustannie wypełnione jest miłością.

I Ty tą miłością jesteś, kochanie.

Dziękuję.

Część II

Miłość nie jest stanem – jest naszą naturą

Słowo „miłość” bywa interpretowane na wiele sposobów.
Często traktujemy je jak stan, ideę, coś, do czego trzeba dojść.
A tymczasem miłość nie jest interpretacją.

Miłość jest naszą naturą.

Nie wypływa z historii, relacji ani zewnętrznych potwierdzeń.
Wypływa z ciszy.
Z istnienia.

Dlatego mówię o ucieleśnieniu światła.
Bo w pewnym momencie przestajemy żyć w projekcji ciała
i wpuszczamy światło do komórek.

Źródło nie jest gdzieś poza nami.
Źródło jest wszystkim, co istnieje.

To identyfikacja z tym, co zewnętrzne –
z rolą, tożsamością, projekcją –
sprawiła, że uwierzyliśmy w oddzielenie.

A gdy te lustra nie potwierdzają –
bo każdy niesie własną projekcję –
pojawia się cierpienie i ból fałszywej separacji.

„Jestem miłością. Jestem światłem.”
To nie jest poezja ani wyobrażenie.
To jest doświadczenie.

Czujemy to, kiedy nie walczymy ze światem.
Kiedy nie atakujemy.
Kiedy nie bronimy się przed tym, co jest.
Kiedy odpuszczamy reakcję.

Gdy nie ma reakcji na świat zewnętrzny,
ten świat przestaje wchodzić w naszą przestrzeń
jako odpowiedź na projekcję.

I to jest koniec starego mechanizmu.

Nie potrzebujemy czasu trzeciego wymiaru,
żeby odkryć miłość.
Czasem wystarczy jeden oddech.
Jedna chwila.
Spotkanie w rezonansie.

Patrzenie przez miłość
nigdy nie tworzy separacji.
Dlatego pojawia się radość.
Lekkość.
Oczywistość.

Pranic Flow – Ucieleśnione Światło
Londyn | 8 marca 2026

Gdy serce rozpoznaje
zaproszenie do Pranic Flow

Często pojawia się pytanie:
co powinno się w nas aktywować, gdy słyszymy o Pranic Flow?
Ale ja nigdy nie zakładam, co ktoś powinien czuć –
bo to byłaby projekcja.

To, co jest prawdziwe,
wydarza się samo.

Osoby, które pojawiają się w tej przestrzeni
na zaproszenie serca,
wchodzą w głęboką wewnętrzną ciszę.

To nie jest informacja dla umysłu.
Umysł może pytać, analizować, zastanawiać się.
Ale dopiero gdy się uspokaja,
a uwaga schodzi do ciała i do czucia –
pojawia się prawdziwe zaproszenie.

I wtedy wszystko staje się oczywiste.

Pojawiamy się, bo serca chcą się spotkać.

To nie jest warsztat.
To jest wzniesienie w czasie rzeczywistym –
żywy przepływ, który dzieje się tu i teraz.

W tym polu często pojawia się natychmiastowa aktywacja –
nie jako cel,
ale jako naturalny skutek prawdziwego spotkania.

Słowa nie są planowane.
Rodzą się z ciszy.
Docierają do ciała, do komórek.
Ciało się rozluźnia,
a informacja może zostać przyjęta.

Na pewnym etapie słowa są już tylko mostem.
Potem zostaje:

• cisza
• ruch
• obecność

Bo cisza jest naszym naturalnym stanem.
I w niej naprawdę wracamy do siebie.